Be you, just you

Zondagavond. Stilte in de kamer. Stilte in mijn hoofd. Ik ben er stil van. 

Ik ben stil. Ik kan niet anders. Er is een kern geraakt in mij en dat heeft zo’n impact. Juist nu. Ik zal wat duidelijker worden anders snappen jullie er niks van :-).

Ik zit middenin een proces van zichtbaar worden. Zichtbaar als mens, zichtbaar als Lifecoach. Zichtbaar zijn is hartstikke belangrijk als je de mensen wilt bereiken waarvoor je iets kunt betekenen, voor wie je zo graag iets wílt betekenen. Maar zichtbaar worden is doodeng. We hebben het al vaak gehad over gedachten, en gedachtenpatronen die overtuigingen worde. Nou, ik kan je vertellen dat er heel wat gedachten door mijn hoofd schieten de laatste tijd over zichtbaar worden en zijn. Wat kun je onzeker worden als je beseft dat je begint from scratch. En als je op het diepste punt van die onzekerheid komt blijft er 1 ding over: de angst dat wie dan ook je niet goed genoeg vindt. En dat is weer één van de meest fundamentele angsten die wij als mens van jongs af aan met ons meedragen: “Ik ben niet (goed) genoeg”.

Waarom dan de stilte in mijn ‘zijn’?

De TED-talks van Brene Brown. Zoals jullie weten ben ik iets moois aan het voorbereiden. Mijn eerste live-event. Wat voelt dat goed! En voor mij staat er een basis-principe centraal voor die dag (waar je heel snel meer over gaat horen!!). Dat is het principe van kwetsbaarheid als fundament. Ik wil staan voor een omgeving en sfeer waar iedere deelnemer zichzelf mag zijn, waar iedereen open staat voor de kwetsbaarheid van een ander mens. Omdat ik zo diep van binnen voel dat juist kwetsbaarheid de kracht is waarvan je groeit. En toen kreeg ik de tip om eens wat te lezen en zien van deze Brene Brown.

WAT een eye-opener, de kennis van deze vrouw op het gebied van kwetsbaarheid, schaamte en het jezelf laten zien. Flaws en al. Breakdowns en al. Ze kraakte de code en schreef er boeken over (die ik uiteraard meteen ga lezen en toepassen). Wat komt dit binnen. Want als er iemand is die best een heftig verleden heeft gehad, met gevoelens van schaamte en mislukking, dan ben ik dat. Ik kan er nu goed over praten, maar die kwetsbaarheid is killing geweest. Ik heb me zo klein gevoeld en ik ben al niet groot ;-). En de sporen van mijn verleden draag ik mee. Maar:

Niet langer als last, niet langer als juk. Want: dacht ik nou echt dat ik de enige was? Dacht ik nou echt dat ik daarom niet de moeite waard was? Dacht ik nou echt dat ik minderwaardig was aan al die mensen die het schijnbaar wél zo goed op orde hadden? Ja, maar die gedachten heb IK gecreëerd. En ze zijn pertinent niet waar. Juist door te leren dat ik mag delen wat er allemaal is gebeurd, geef ik door dat jij dat ook mag! En jij, en jij. 

Je bent goed genoeg, met al je eigenschappen en levensgebeurtenissen waar je je voor schaamt. Je bent goed genoeg. Je bent goed genoeg. En dat ben ik ook.

Fijne avond lieve mensen, fijne week en heb het goed! X

Namaste, Aletta 

Advertisements

Cheer cheer!

Hello all! Een dag te vroeg, deze blog ;-). Soms wijk je af van je planning. Soms voel je dat je iets te delen hebt. En dat is nu.

Vanmiddag luisterde ik naar een podcast van Anthony Robbins. Misschien bekend bij jullie? Hij had sprekers te gast, waaronder een topsportster en nu inmiddels topsportcoach. Ze vertelde haar eigen ongelofelijke verhaal. 

Ze wilde triatlon gaan doen, en daar de beste in worden. Het was zo’n gevoel, zo’n diepe wens die ze wilde volgen. Maar: ze kon niet eens zwemmen op het moment dat ze daarmee startte. Toch werd ze de beste van de wereld. Na heel, heel veel falen, maar toch nooit opgeven.

Het is een te lang verhaal om hier te delen jammergenoeg. Maar weet je, dat is niet nodig. De podcast had een boodschap. 

Hoe vaak zeg je op een dag tegen jezelf: “Dat kan ik niet?” Of: “dat gaat me nooit lukken?” Of zelfs: “Ik ga het niet eens proberen?”. Ik moet bekennen dat het mij nogal eens gebeurt. Het is een heeeel oud stuk in mezelf. Waar ik mezelf zo mee naar beneden haal dat ik me ervoor zou schamen als ik haar woorden ooit tegen een ander zou zeggen.

Wat kwam er nou zo naar boven in die podcast wat me dwong om gelijk te schrijven? Nou dit: Je hebt een potentieel in je, waarvan je misschien niet eens de oppervlakte kan zien. Je kunt ontiegelijk veel bereiken in je leven als je het stemmetje volgt wat zegt: “Dat is wat ik wil!”, en “Dat zou heeeeeelemaal te gek zijn om te doen”. Dat stemmetje volgen betekent actie ondernemen met die stem op de achtergrond. En alles wat je jezelf vertelt wat daar niet mee strookt een halt toeroepen. 

Nu kun je als je dit leest de delen in jezelf al horen roepen die het daar niet mee eens zijn.Toch? Ja Aletta, tuurlijk! Wat een onzin, want… Wat een spiri-wiri-gelul, hou maar op. Ik zit met dit en dit, dus… Laat maar.

Dat is de criticus in jezelf die je never ever gaat brengen naar het beste wat jij kunt zijn. Dat is de criticus die overal alle beren zelf op de weg zet. Dat is de criticus die denkt dat hij/zij je beschermt terwijl jij het de macht geeft om alle schwung en hoop uit je te laten wegvloeien. Zonde!!

Ik volg zelf net zo’n reis als jullie doen. Met heel veel vallen en opstaan. Met donkere dagen in deze tijd van het jaar die ik maar moeilijk door kom soms. Met dezelfde schaamte als iedereen als ik daarvoor uitkom. Maar ik ga wel door! Ik heb een droom en ik weet dat ik het in me heb om die droom te leven. Ik ga die kritische stem in mezelf die me zo naar beneden haakt steeds vaker te lijf. Hele legers voer ik aan :-). Want dat is wat ik te doen heb om dichterbij mijn droom te komen. 

Hebben jullie een droom? Een passie? Een diepe wens? Een verlangen? En durf je daar niet voor te gaan? Mag ik je hierbij aanmoedigen om te geloven in het potentieel in jouzelf? Want als jij kiest voor jouw droom volgen de mogelijkheden en kansen vanzelf. Life will cheer you on!

Each time we say ‘I can’t’, we dim our inner light. So let it shine already. X

Namasté, Aletta

I know, I know

Lieve allemaal, friday it is. En wat voor een vrijdag. 

Vandaag heb ik de zon zien opkomen, boven de IJssel bij Deventer. De lieve dame bij het tankstation liet me de rode gloed al zien in de lucht als voorbode van wat er komen ging. En het uitzicht onderweg in de auto was ‘stunning’. Op de weg terug naar huis was de lucht oranje, en weer keek ik naar het magische tafereel van kleur, licht, rust en die mooie bol die langzaam zakte. 

Ik had een fijne dag op het werk, maar ik wist ook: het mooiste van de dag moest nog komen. Ook na die prachtige vergezichten. Ken je dat gevoel? Er is nog niks zeker, het heeft zich nog niet afgespeeld, maar je wéét dat het goed gaat zijn en dat het je iets goeds gaat brengen. Het is onverklaarbaar.

Je kunt het wel proberen te verklaren. Dat inzicht binnenin jezelf. Je kunt er allerlei woorden aan geven. Je kunt het weg relativeren, en je kunt er zelfs voor kiezen om het te ontkennen. Snappen jullie waar ik het over heb? 

Intuïtie. Wat een fenomeen is dat toch. Kun je je herinneren waarin je intuïtie je heeft geleid? En dat het je precies op het juiste moment op de juiste plek bracht? Kun je je ook herinneren waarin je intuïtie het bijna uitschreeuwde en je toch een stap in de tegenovergestelde richting zette? En wat de gevolgen daarvan waren?

Vanavond werd ik in een geweldig diepgaand gesprek geconfronteerd met het verschil tussen geloven, vertrouwen of: weten. Ik bewonder mensen die wéten. Waarom? Omdat ik me nog zo ontwikkel op dat gebied. En ik denk veel van jullie met mij. Wat wéét je nou zeker, diep van binnen? Wat kunnen we eigenlijk zeker weten in deze wereld? 

Socrates deed een uitspraak die voor mij veel waarde heeft. “Het enige wat ik weet, is dat ik niets weet”. Wat doet die uitspraak met mij? Misschien iets wat een van jullie juist op dit moment kan helpen: als de grondlegger van de westerse filosofie deze uitspraak deed, waarom zou jij het antwoord op die ene vraag dan nu wel moeten hebben? Socrates stelde vragen en nog eens vragen. Hoe meer goede vragen je stelt, hoe beter je tot je kern komt. Datgeen waarvan je van binnen weet dat het voor jou waarheid is. Wat weet jij? Wat weet jij over jezelf? Wat is jouw waarheid? Wat weet jij over het leven? En durf je soms ook toe te geven dat je het niet weet maar af gaat op je “gut feeling”? Je intuïtie? Weet jij wat intuïtie is?

Ik weet het niet. Ik weet het echt niet. Dat kan frustrerend zijn. Maar ook enorm bevrijdend. En dan komt vertrouwen om de hoek kijken. Ik vertrouw erop dat ik niet alles hoef te weten en toch kom waar ik zijn moet. Wie weet. En ja, dat is een woordgrapje met sterke lading ;-).

Ik wens jullie een geweldig weekend!

Namasté, Aletta 

So what’s next?

Goedemorgen lieve lezers. Het is alweer vrijdag, vliegt de tijd bij jullie ook zo snel voorbij?

Deze week is een lastige week voor mij geweest. Was het de volle maan die eraan kwam? Waren het mijn hormonen? Is het de zon die niet zoveel te voorschijn kwam? Ik kan mijn vinger er niet op leggen maar gisterochtend begon met een enorme huilbui. Vanuit mijn tenen. 

Pfff, leuk joh, zo het eerste half uur van de dag doorbrengen. Compleet van de kaart. Nee, niet leuk. Maar wel nodig. Ik ken mezelf namelijk aardig inmiddels. En als ik een tijd geen tranen laat gaan, komen ze uiteindelijk vanzelf. Tegelijk met al hun vriendjes en vriendinnetjes ;-).

Wat was nou de oorzaak? Dat heeft een aanloop. Ik twijfelde van de week aan van alles en nog wat. Heel veel ideeën en plannen in mijn hoofd. Maar welke te kiezen om mee aan de slag te gaan? Ik schreef in een eerder bericht al op Facebook dat twijfel me dichterbij mezelf brengt inmiddels. Dus op zich vond ik het niet vervelend om niet meteen te weten wat ik moest gaan doen. Alleen: ja dat was het: alleen. Ik voelde me heel alleen. Ik merkte dat ik vastliep omdat ik in mijn eigen hoofd bleef steken. Ik praatte er niet over, bleef maar nadenken. Wat geen nadenken is maar piekeren. 

Is dat herkenbaar? Alles proberen zelf uit te vogelen? 

We willen tegenwoordig zoveel mogelijk zelf doen. Hulp vragen is lastig, we voelen ons daar al snel minderwaardig door. De samenleving is ook een stuk minder sociaal. Wie vertrouw je nog om je hart bij te openen? Te noemen dat je onzeker bent? Wie mag weten dat je je kwetsbaar voelt? Even niet zo sterk en zeker? 

Wat heb ik uiteindelijk gedaan? Ik heb al mijn verdriet laten gaan. Heb het uitgesproken. Ook de twijfel die ik wel eens voel over al die vrouwen die net als ik opstaan en hun coach-praktijken starten. Wat maakt mij nou goed genoeg? Heb ik voldoende te bieden? Alle onredelijke gedachten heb ik de vrije loop gelaten, naast echt verdriet over de eenzaamheid die ik voelde.

En toen? Toen startte gewoon de dag. Ik maakte mijn dochter aan het lachen. Ontbeet. Wenste de oudste succes op school. En op weg naar de auto om naar mijn werk te gaan kwam er een mailtje binnen. Ik mocht nog meedoen! Met een programma wat ik samen met een collega ga volgen de komende 8 weken. Die collega vond het zoiets voor mij dat ze heeft gevraagd of ik nog mocht instromen. Hoe lief is dat? We gaan leren om vanuit onze unieke eigen kracht onze onderneming te starten. Veel opdrachten, veel interactie, persoonlijke coaching en een hele dag samen in maart. Ik zie de synchroniciteit pas achteraf. Help is on the way :-).

Waar pieker jij op dit moment zo over dat het je eigen geluk in de weg staat? Bij wie durf je dat te uiten? En ga je dat ook doen? Of ga je net als ik zo’n moment tegemoet waarop alles even drama lijkt te worden? Ik gun je het lef om kwetsbaar te zijn. Je bent een prachtig mens en wie dat kan zien en naar je wil luisteren, ook op moeilijke momenten, dat is de persoon bij wie je terecht kan. Don’t hesitate!

Ik wens jullie een mooie nieuwe week! Be awesome just as you are!

Namasté, Aletta 

It’s the little things

Lieve allemaal, daar is ie dan: het jaar 2017! Een heleboel nieuwe dagen om te vullen, avonturen om te beleven en dromen om waar te maken.  Voelt dat voor jou ook zo? Een nieuw jaar met nieuwe kansen? Of zie je er tegenop, al die honderden dagen die een boel van je gaan vragen?

Vanochtend bracht ik lopend mijn jongste kinderen naar de buitenschoolse opvang. Het was koud, de kinderen waren vrolijk, het zonnetje begon door te breken en mijn schatje was de autoramen al voor mij aan het krabben. Ineens drong het tot me door hoe goed ik me voelde. Ik was me compleet bewust van het fijne gevoel van een nieuwe dag. Dat is wel eens anders geweest.

Ik ben iemand die in de ochtend de meest lastige momenten had. Ken jij dat ook? Het besef na het wakker worden van wat er allemaal in een dag gepropt moet worden (voor jouw gevoel dan), de moeite om je ogen open te doen en  daarna dat moment dat je de dekens van je afslaat en je in dit jaargetijde de kou om je lijf voelt? Daar heb ik bewust aan gewerkt. Want ik was het zat om me vervelend te voelen terwijl ik nog een heleboel uur voor me had.

Herinner jij je hoe je als kind naar een dag keek als je wakker werd? Ik kan me nog zo goed heugen hoe de vogels floten op een beginnende warme zomerdag. Hoe de frisse lucht rook met de geur van bloemen en planten in de bloei. Bedenkend welke plannen we die dag zouden gaan uitvoeren, welke spelletjes we zouden doen. Of we nu eindelijk die LEGO-stad in de tuin gingen bouwen. Noem maar op. Alles lag open! Alles was mogelijk! 

Wat een contrast hè? Een wereld waarin van allerlei spannends kon gaan gebeuren versus de wereld van nu waarin een dag voor het grootste gedeelte vastligt. Ik ben daar over gaan nadenken. Want: het moet anders kunnen, een dag  beginnen. Wat wil ik je vandaag meegeven van wat ik te weten ben gekomen en wat ik ben gaan doen?

Tip 1: ga voordat je gaat slapen eens na wat er voor mooie dingen zijn gebeurd die dag waar je niet voldoende bij stil hebt gestaan. Dat zorgt ervoor dat je met een fijn gevoel inslaapt. Tip 2: ga naar bed wanneer je moe bent. Echt, luister naar je lichaam. Tip 3: sluimer niet teveel wanneer je wakker wordt. Ga zo snel mogelijk het bed uit. Je voelt je er 10 keer beter door als je eenmaal bent opgestaan. Tip 4: pak als je bent opgestaan eerst een moment voor jezelf. Doe een korte meditatie, pak je yogamat en laat je lichaam goed wakker worden. Of pak in alle rust een kopje thee en lees wat bladzijden in dat mooie boek. Tip 5: kijk voor je dag start naar wat je die dag wílt doen, niet naar wat je moet doen. Waar ga je het meest aan hebben? Niet voor iedereen om je heen maar voor jouzelf?

Voor je het weet besef je je net als ik hoe blij je bent met een nieuwe dag. En wil je nog stapje verder gaan? Doe dan iedere ochtend deze affirmatie: “Ik ben benieuwd welke mooie momenten deze dag gaat brengen.” En schrijf ze dan ‘s avonds in je notebook. Je zult versteld staan!

Welke kleine verandering gaat jou helpen naar een fijner begin van iedere dag van je leven? 

Namasté, Aletta 

What if?

De laatste blog van 2016! Wat is er veel gebeurd, en wat ben ik dankbaar voor de keuzes die ik heb durven maken afgelopen jaar. 

Ken je belangrijke keuzemomenten in je leven? Momenten waarop je heel dicht bij jezelf komt en je weet dat je een sprong moet wagen om een betere, fijnere toekomst in te kunnen gaan? Ondanks je angst en zorgen die daar ook bij komen kijken?

Ik kan me nog herinneren dat ik besloot om een operatie te laten uitvoeren die best veel impact zou hebben. Maanden heb ik de voors en tegens afgewogen, en uiteindelijk heb ik mezelf de vraag gesteld: wat gaat er gebeuren als ik het niet durf? Wat zegt mijn intuïtie me, en wat gaat het me opleveren als ik mijn angst laat varen?

Door die operatie ben ik tot rust gekomen. Letterlijk. Ik moest heel rustig aan revalideren en had uren om na te denken en te reflecteren over mijn leven tot nu toe. En vlak voor één van mijn middagdutjes, een moment tussen waken en slapen in, werd ik blij. Kreeg ik in een vlaag van enthousiasme een beeld voor me: wat als ik eindelijk iets zou gaan doen waarin ik kan laten zien wie ik ben? Wat als ik mensen kan gaan begeleiden in net zulke moeilijke processen die ik regelmatig ben doorgegaan? Wat als ik van waarde kan zijn en ik daarvoor zou gaan? Wat als ik de coach zou gaan zijn waarvan ik al heel lang voelde dat ik die kon zijn?

Weet je, ik had het weg kunnen wuiven. Ik had de bedenkingen en twijfels serieus kunnen nemen. Ik had zonder dat iemand er wat van wist dat idee in de ijskast kunnen zetten. Want: wat als ik zou falen? Wat als ik het zou doen en niemand zou er wat aan hebben? Wat als ik mezelf vreselijk teleur zou stellen en met die pijn zou moeten leven? Wat als…….?

Ik heb naar dat stemmetje geluisterd die het tegenovergestelde zei: wat als het zou lukken? Wat als je gewoon zou vertrouwen in jezelf? Wat als je nu, gelijk nu, een opleiding gaat uitzoeken en daar, gelijk nu je toch nog thuis moet zitten, mee gaat beginnen?

The rest is history. Ik ben blij en trots. En daarom wil ik dit stukje met je delen. En je dezelfde vraag stellen: wat als? 

Er staat een nieuw jaar voor de deur en waar ga jij voor kiezen? Waar wordt je zo enthousiast van dat je je niet door negatieve gedachten laat tegenhouden?

Maak de keus! Ga het doen! Want, wat gebeurt er als je het niet doet? Hoe ga je dan jouw mooiste leven leiden?

Lieve allemaal, dank je wel voor het lezen van mijn woorden afgelopen weken. Er gaan er nog veel meer volgen in 2017. En ik hoop dat ik je mag inspireren, dat je jezelf laat raken en dat je erop leert vertrouwen dat juist keuzes durven maken je op weg helpt. Angst en twijfel houdt alles tegen. Jij laat jezelf toch niet tegenhouden in het nieuwe jaar?

Fijne jaarwisseling!

Namasté, Aletta 

Peace in our hearts

Goedemorgen lieve lezers. Zijn jullie ook druk bezig met voorbereidingen voor de kerst? Heb je zin in de feestdagen, of zie je er tegenop? Het kan zo dubbel zijn hè? 

Vandaag een blog over een woord wat je altijd veel voorbij ziet komen rond de kerstdagen: vrede. Vrede stamt af van een oud Germaans woord wat samenhangt met vrijheid. Vrede wordt omschreven als een heilzame toestand van rust en harmonie. “Een heilzame toestand van rust en harmonie”. Het raakt me, die zin. Want hoe vaak ervaren we zo’n toestand? Zeker in deze rumoerige tijden?

Wanneer dierbaren deze wereld verlaten, hoor je regelmatig een wens die wordt uitgesproken: “Rust in vrede”, of “Rest in peace”. Waar zou dat vandaan komen? Waarom vinden we dat zo belangrijk?

Ik heb hier afgelopen week veel over nagedacht. Veel familieleden en vrienden missen deze kerst iemand die er kort geleden nog was. Iemand die ziek is geworden en niet meer heeft kunnen genezen. Die heeft geknokt voor zijn of haar leven, en dat gevecht moest opgeven. 

Als je achterblijft heb je zo’n proces misschien van dichtbij meegemaakt. De pijn, het verdriet van een strijd die niet mocht baten. De hoop die je los moest laten. En dan is er nog één wens die op het laatst overblijft. Dat er na die strijd rust mag zijn. Dat vechten niet meer hoeft, dat pijn verdwijnt. Dat er vrede mag zijn.

Weet je wat er diep van binnen in mij naar bovenkwam toen ik deze blog aan het voorbereiden was?

Ik gun iedereen en ook mezelf die vrede, harmonie en rust. Nu, op dit moment. Wie heeft dat tegenwoordig nog? De kunst (want dat is het) om los te laten wat niet veranderd kan worden? De innerlijke rust die je krijgt als je vertrouwen hebt in het leven, én jezelf? De harmonie die je ervaart wanneer je blij en dankbaar bent voor wat jij brengt in deze wereld en wat anderen jou brengen? 

Ik gun jou deze kerst, al is het maar een paar seconden, die vrede in je hart. Want je bent uniek, bijzonder, een gift voor de mensen om je heen. Hoe meer vrede jij kunt kunt voelen en vasthouden, hoe mooier jouw omgeving wordt, en hoe mooier de wereld om ons heen. Prachtig toch?

Ik wil graag met jullie de tekst delen die op het graf van mijn vader staat, zijn eigen woorden, en jullie hele mooie, warme en vredige kerstdagen wensen:

“Het Licht en het Leven zijn onovertroffen. Ervan te genieten is een kunst. Wie die kunst verstaat is een gelukkig mens”. 

Heel veel liefs, namasté,

Aletta